Yil 1934... Çankaya Köskü'nde bir aksam... Atatürk'ün sofrasinin müdavimi konuklar... Masanin önündeki saz heyeti, Atatürk'ün sevdigi sarkilari söylemekte... Sabiha Gökçen, o siralar 20 yaslarinda ve her zamanki gibi, "Pasa Baba"sinin yanibasinda, sofrada... Atatürk'ün yakin arkadasi Kiliç Ali ve Basyaver Salih Bozok da aralarinda... Sohbet derin...Memleket meseleleri tartisiliyor... Atatürk çok neseli...
O sirada, saz heyeti Selahattin Pinar'in "Gel Gitme Kadin" sarkisini çalip söylemeye baslar... Birden Atatürk durgunlasir ve susup sarkiyi dinler... Pasanin ani hüzününü farkeden masadaki konuklar, kadehlerini,çatallarini usulca birakip, susar. Atatürk basini tabaga eger, gözlerinden yaslar süzülür ve gögsüne dogru akarak, gömlegini islatir. Bu onun, konuklari yaninda ilk ve son aglayisidir.
Salih Bozok, saz heyetine "kesin" anlaminda isaret verir... Kiliç Ali de, konuklara da ayni isareti yapar... Gökçen, gözleri dolu dolu, Atatürk'ün aglayisini izlemektedir. Az sonra, saz susar ve çekilir, masadakiler sessizce kalkip gider, Atatürk tek basina kalir... Bir sigara yakip bahçeye çikar, saatlerce yürür...
O gece,gözünü bile kirpmayan Gökçen, Atatürk'ün niçin agladigini ve "Gel Gitme Kadin" sarkisinin onu, neden bu kadar duygulandirdigini çok merak eder... "Yoksa bu büyük insan, kalp hazinesinde, çok geride kalmis, yillarin küllendiremedigi bir ask masali mi saklamaktadir..."
Gökçen ertesi sabah Atatürk'ün odasina gider ve çekinerek konuyu açar:
-Pasam, dün gece "Gel Gitme Kadin" sarkisi çalinirken çok müteessir oldunuz... Hatta, yanilmiyorsam, agladiniz da..." diyecek olur.
Atatürk, ondan bir sigara ister ve susar ... Sonra Gökçen'i ve yaverlerini alarak, araba gezintisine çikar... Saatler sonra ve ansizin, Gökçen'e dönerek, sabahki sorusunun cevabini, sirrini kendine saklayarak manevi kizina verir:
-Unutma ki, Mustafa Kemaller de insandir!... Onlar da bazen aglamak ister!